Wednesday, November 24, 2010

Half Day Leave, Alaka and Skyline

Skyline? Is that even a movie? When did they release it?
Don't try to stress your brain. This was not on my list too. It's my one of those uncalled-for half day leaves which led me to watch this movie.

Sure I don't need any particular reason to take a half day leave as such, but that day there was a genuine reason. I took half day leave for some work in collector's office. I got the required documents from there and submitted in Hyundai showroom. (the collector's office part wasn't as easy as to conclude in one sentence, just out of scope of this post, some other time maybe) .

The day was 15th Nov. 2010 as per my theater visits log, (yeah, I still keep that) about 12 noon and I had got 2 extra hours. What are the odds that the showroom is near Alaka. So the choice was obvious. Anyway I didn't have any better option, did I? I decided to peek into Alaka to see if I would get lucky. I saw Skyline's poster, "Huh, alien movie.. Is their anything left in this topic? what a waste of resources" I thought. But since it was the "only" option I was having, I bought a balcony ticket for Rs. 45, Pepsi and popcorn and went inside the hall well before the start time.

There is something nostalgic about Alaka. The cinema-hall reminds me of my childhood. It was one of the few halls in city which used to show English movies. As a sci-fi movie enthusiast, that was like Mecca[1] for me and many teenagers of Pune. I saw Independence day, Godzilla, Harry Potter, Day after Tomorrow, Titanic and many other sci-fi flicks here.
Now the theater has changed, whatever has left is just ruins of the lively past. I still go there, most of the times alone. They still show English movies. Substandard audio system, Gutaka chewer public, rodents running from the aisles, and the snacks corner doesn't have those veg samosas anymore. Well it's not like management is not doing anything at all to improve. The last time I visited, I could see that strict measures had been taken to keep the rodents away-The cinema-hall was guarded by a clowder[2]. I am not making that up, cute cuddly cats rub against your feet and startle you. You gotta feel the effect when you are immersed in screen watching a ghastly alien figure. :)

Yes, so skyline.. huh.. You know there are times in your life when you just want to quit.. leaving the movie in-between. You don't care what would happen to the cast of the movie. You just feel sorry for the money and time you've spent for the movie. The frustration amplifies if you are the one who persuaded your friends to watch the movie. Just before the interval I started to feel that.

Nothing was happening on screen. Some bunch of people scared of alien invasion and their uninteresting personal lives presented in irritating bits and pieces. Yawn.. no recognizable face among them. The job of imagining alien invasion was left on viewers till interval. I had to spend time somewhere, so I decided to take the crap and test my patience till the end. I wikied about the movie and found that the budget was 10 million, which did nothing but lowered my expectations from next hour.

After the interval same chase and scare thing started. The plot was like - 'some people are trapped inside an apartment and there are alien ships outside tracking the people and killing them. These few people inside the apartment cannot conceive whatever happening outside, as communication is collapsed. All they can see through their windows and binoculars is that the Alien ships are busy beating the crap out of the USAF planes. They decide to quit the apartment and travel to the port where they can escape the city taking the sea route. They take two cars from the parking lot and just when one car makes it on road.. BAM.. it gets crushed under the foot of a giant alien' That was the first time I could see some movement in the film. Well after that some chases, some fights with big aliens, small aliens, casualties among the group, sacrifice from the hero for his love, in short the movie became alive and redeemed itself quite well.

The noticeable thing was that despite of its low budget the CGI was really good. The story had some unconventional ending and clearly suggested to return with a second part (hope is a bitch! :) ). I was glad that my money wasn't wasted at last.
Later that day when I searched about the movie, I came to know that the makers might have to face lawsuit. The reason was Sony had spotted that the Computer generated imagery in the movie was strikingly similar to what they were using for production of Battle: LA. They were saying that the firm which was given the resources to render images for Battle: LA had used the same for this movie too. That was interesting. I don't know if it's true or not, but surely I was thinking that 10 million budget couldn't be enough for the kind of photo realistic effect the movie contained.

Anyway.. that was my day with Skyline.. Today is 10th July 2011. I saw Transformers 3 last week. Some scenes in it was similar to Skyline and I couldn't help but to yawn again.


[1] Is it Grandiose? You are not a Puneite. :)
[2] Thanks to Sheldon Cooper of TBBT for the word. S04E03.

Sunday, October 10, 2010

बूम बूम रोबो दा.. रोबो दा.. Robot

१. एक रोबॉट मानवाला इजा करत नाही , अथवा निष्क्रीय राहून मानवाला इजा होऊ देत नाही.
२. एक रोबॉट मानवाच्या सगळ्या आज्ञांचे पालन करतो, जोवर या आज्ञांमुळे पहिल्या नियमाचे उल्लंघन होत नाही.
३. एक रोबॉट स्वतःच्या अस्तित्वाचे रक्षण करतो, जोवर ते करताना पहिल्या किंवा दुसऱ्या नियमाचे उल्लंघन होत नाही.

डॉ. वसीकरण म्हणजे आपला सुपरस्टार रजनीकांत, चा रोबॉट (इंधिरण), चिट्टी.. या नियमांना अनुसरून बनवण्यात आलेला नाही. कारण त्याला भारतीय लष्करासाठी, शत्रूला संपवण्यासाठी बनवण्यात आलेला आहे.
आयझक असिमोव्ह ने उधृत केलेल्या रोबोटिक्स च्या वरील नियमांना बगल दिली तर तर काय होऊ शकते, हा विषय नवीन नाहीये. विल स्मिथच्या I Robot मध्ये आपण ते पाहिलेही आहे. I Robot मध्ये, भावना असलेला रोबॉट (Sonny) पण होता आणि तद्दन तर्कसंगत विचार करून या नियमांना झुगारून देणारी WIKI पण होती.. होता.. जे असेल ते..
पण मानवाला मुळात एका यंत्रात भावना देण्याची गरजच का पडावी..? हा प्रश्न माझ्या माहितीत तरी हॉलीवूड ने हि हाताळला नाही. शंकर चा हा सिनेमा, माझ्यासाठी इथेच वेगळी पातळी गाठतो.
एका प्रसंगामधून अगदी नेमकेपणाने या प्रश्नाचे उत्तर देण्याचा प्रयत्न केलाय. (चिट्टी पेटलेल्या इमारतीतून लोकांना बाहेर काढतानाचा प्रसंग). भावना नसतील तर असिमोव्ह चे हे अगदी अभेद्य नियम पण तोकडे पडू शकतात. आणि हा तिढा सोडवण्यासाठी राग, मोह, मत्सर, प्रेम, दया, दु:ख, लज्जा, सम वेदना, सूड, स्वार्थ, त्याग, आशा, आकांक्षा, अपेक्षा, निराशा या मानवी भावना असलेले, समजणारे यंत्र तयार केले तर काय राडा होईल हे रजनीकांत इश्टाईल पद्धतीने बघायचे असेल तर "रोबॉट" बघणे अपरिहार्य..

रोबॉट आणि तो पण रजनीकांतने बनवलेला म्हंटल्यावर तो रजनिगिरी करणारच..
तमिळ सिनेमांतले हिरो अतिमानवीय (superhuman) कर्तब करतात, उ.दा. पाय फिरवून वादळ तयार करणे.
आणि रजनीकांत जर असेल तर ते शक्यही वाटतात.. :), इथे तर रजनीचा रोबो.. मग काय तो पण अति'यन्त्र'मानवीय कामगिरी करतो.. उ.दा. गुरुत्वाकर्षणाची एैशी तैशी करणे, केंद्रित (focussed) चुंबकीय क्षेत्र बनवणे, डासांशी बोलणे (प्लीज.. आवरा आरे.... हि निखिलची प्रतिक्रिया..)

मेरी दस साल कि मेहनत..

डॉ. वसिचे त्याच्या स्वतःच्याच यंत्रावर डाफरणे अगदीच अंगावर येते, म्हंजे कधीकधी मी पण एखाद्या पॉइंट वर चिडतो, म्हणतो "तुला सरफेस च्या कुठल्या बाजूला आहेस हे ओळखायला शिकवले ना, मग तू सरफेस वर आहे हे तुला स्वतःचे स्वतः नाही कळत, मुर्ख कुठला", असो.. पण मी न्यूरल नेटवर्क कुठे वापरतो.. :)

गद्दारी नाही..
शंकरने हा सिनेमा तब्बल २०० कोटी रुपये खर्च करून बनवलाय, हॉलीवूड च्या तंत्रज्ञांची फौजच दिसते नामावलीत. संवादांवरून रोबोटिक्स चे जाणकार मंडळींचा सल्ला घेतलाय याची जागोजागी खात्री पटते. पण ज्या तमिळ प्रेक्षकांसाठी हा सिनेमा बनवलाय त्यांच्याशी बेईमानी नाही. पिक्चर च्या क्लायमॅक्स मध्ये रोबोंचे चित्रविचित्र रचना आणि आकार तयार करणे हे खास त्यांच्यासाठीच.

मला वाटते, ऐश्वर्याला इतक्या पेहारावांमध्ये आणि इतक्या रंगसंगतीत बघणे हाच एक अनुभव आहे. जिसके हुस्न कि तारीफ करते करते हजारो शायरांची लेखणी झिजली.. त्यात आपला नंबर नको..
स्वानंद किरकिरे नि मात्र "किलीमंजारो लडकी पर्वत कि यारो" म्हणत त्यात 'मोलाची' भर घातलीये.
हे गाणे अप्रतिम झाले आहे.. कोणी काही म्हणा मग.. पाठीमागे पेरूमधल्या माचू पिक्चू चे अवषेश, लामा, इंका लोकांसारखा पेहराव केलेले नर्तक, रजनी, आणि अशक्य दिसणारी ऐश्वर्या.. विकीलाही या गाण्याची दखल घ्यावी वाटली.

होंडांचा असिमो, सध्याचा सर्वात प्रगत मानवसदृश (Humanoid) रोबॉट.

सुमार पार्श्वसंगीत.
बॅकग्राउंड स्कोर अगदीच साधारण आहे, आणि कधीकधी कर्कश्श वाटतो.

टर्मिनेटर आणि स्कायनेट.
या सिनेमातल्या संकल्पना पचत नसतील तर जरूर वाचा.

तर हा पिक्चर मला आवडलाय, आणि दाक्षिणात्य सिनेमाबद्दलचे पूर्वग्रह बाजूला ठेवून तुम्हीपण बघा..
A must watch!!

Wednesday, August 25, 2010

श्रीकृष्ण गोविंद हरे मुरारी, हे नाथ नारायण वासुदेव..

लहानपणी, म्हणजे साधारण सातवी आठवीत असताना रविवार सकाळी हि धून ऐकून जाग यायची. जुन्या लोकांसाठी बी आर चोप्रांचे "महाभारत" आणि रामानंद सागर यांचे "श्रीकृष्ण" याच्यात कोण भारी याच्यावर चर्चा, आणि माझ्यासारख्या पिटुकल्यांना स्पेशल इफेक्ट युक्त छान छान गोष्टी. हे श्रीकृष्ण तसे चांगलेच होते, पण मध्ये मध्ये रामानंद सागर येवून नुसतेच बोलायचे, कधी कधी अर्धा तास बोलायचे, लय बोर व्हायचे मग.

याची आठवण का यावी मधेच.. तर झाले असे कि मागे काही दिवसांपूर्वी कुठल्यातरी वाहिनीवर परत हि धून ऐकली आणि म्हटले पाहू तरी आता कसे वाटते श्रीकृष्ण बघून. अवतार आणि मेट्रिक्स सारखे सिनेमे बघायची सवय झालेल्या डोळ्यांना त्या लो बजेट स्पेशल इफेक्ट ची मजा काय कळणार आता? तरीही कुठल्या तरी गोष्टीनी खिळवून ठेवले. अर्धा तास अगदी ब्रेक सकट तो भाग पाहिला. तो भाग होता कालयवन वधाचा. अगदी वरवर गोष्टच सांगायची म्हटली तर..

जरासंध कृष्णाच्या हात धुवून मागे लागलेला. तशात तो कालयवन नावाच्या दुष्ट राजाची मदत घेतो. हा कालयवन महापराक्रमी, साक्षात कृष्णाला पण सळो कि पळो करून सोडतो. कृष्ण पण हुशार माणूस, तो त्याला मागे मागे पळवत एका गुहेत घेवून जातो. या गुहेत झोपलाय मुचुकुंद. चिरनिद्रेत गेलेला महान योद्धा. कधी काळी सत् युगात राक्षसांबरोबर झालेल्या युद्धात त्याने देवांना मदत केलेली आहे, आणि मग देव खुश झाल्यावर वर मागितला, कि "मी फार दमलोय, हि युद्ध, हा संसार, खूप दमलोय. देवा मला झोपायचय, खूप खूप झोपायचय" देव म्हणतो "हात्तीच्या एवढंच ना, मग झोप की.." पण मुचुकुंद साधीदुधी नाही तर चिरनिद्रा मागतो. अशी झोप की युगानयुगे नुसते झोपावे. सोमवारी सकाळी ऑफिसला जाताना उठूच नये असे वाटते ना.. ती तशीच भावना झाली असेल त्याची. तर मुचुकुंद मागतो, की "मला कोणी या झोपेतून जागे करेल, त्याच्यावर माझी नजर पडताक्षणी तो भस्मसात व्हावा" देव म्हणतात "ठीके, नाहीतरी बरंच आहे, नशीब इंद्रपद नाही मागितले.."

तर आपला कृष्ण हुशार, तो जातो नेमका त्याच गुहेत. अंगावरचा शेला टाकतो त्या मुचुकुंदावर, आणि स्वतः लपून बसतो.

जेव्हा कालयवन त्याला शोधत तिथे पोहोचतो तेव्हा त्याचा समज होतो की कृष्णच मस्त घोरत पडलाय. लै चीडचीड होते त्याची. मग दे दणादण घालतो लाथा मुचुकुन्दाच्या पेकाटात. मग काय, हा राजा उठतो, आणि बघतो कोण घालतंय लाथा बिनकामाचा. आणि बघितल्या बघितल्या कालयवन भस्म.

आता हे रामानंद सागर यांचे श्रीकृष्ण म्हंटल्यावर तुम्ही कल्पना करू शकता किती कॉमेडी पद्धतीने दाखवले असेल ते.. कालयवन तर अगदी अलीफ लैला मधला राक्षस मरतो त्या स्टाईल ने जळतो. मी लैच हसलो बघून.

इथपर्यंत सगळे ठीक.. पण त्यानंतर श्रीकृष्ण आणि मुचुकुन्दाचा संवाद चालू होतो.. अर्रे काय बोरपणा आहे राव, हि अशीच प्रतिक्रिया झाली असती एक १०-१२ वर्षापूर्वी. पण आता उलट झाले, कारण हा संवाद अगदीच नेहमीचा नव्हता, तुम्ही म्हणाल नेहमीचाच असणार, मुचुकुन्दाने परत देवाला मदत केली, आता देव त्याला परत वर देणार, आणखी काय होणार?
हा राजा, ज्याने आधीही देवांना मदत केली होती, आणि "वर"कमाई केली होती, त्याला परत चान्स? मला वाटले आता युगानयुगे झोपून ताजातवाना झालाय गडी, आता मस्तपैकी त्रैलोक्याचे सम्राट पद मागेल. आणि मग अप्सरांचा डांस बघत मजाच मजा.

नाहीना राव, तो नाही मागत अस्से काही. म्हणे देवाला, मला तुझ्यात विलीन करून घे.. एकरूप होऊदे.. मोक्ष दे. घ्या B आणि करा दिवाळी. अर्रे साऱ्या संसाराची सुखे वाट पाहताना हा मोक्ष वगैरे काय मागतोय?
देव पण समजावतो त्याला, म्हणतो "ये मौका बार बार नहि आता प्यारे". पण मुचुकंद ठाम. म्हणतो.."देवा आत्ता या क्षणाला तुझ्यासमोर मला माझे सगळे जन्म आठवतायेत, मि पुण्य केले, सद्गुणी राहिलो, देवांना युद्धात मदत केली. का, तर पुन्हा राजा बनून सर्व सुखाचा उपभोग घेण्यासाठी. पुण्य करून खरेतर परत मि माझ्यासाठी जन्माचा फेरा मागत होतो. परत परत त्याच बंधनात अडकत होतो. पण आता नाही. मला तुझ्यात विलीन करू घे आणि मुक्त कर"

देवपण म्हणे "मी तुझी परीक्षा पाहत होतो, माझ्या विलोभनाला तू शरण जातो कि काय ते बघत होतो."

म्हंजे वर देताना पण परीक्षा? चांगल्या कामाचा मोबदला पण एक परीक्षा?

देव म्हणे "माझा खरा भक्त माझ्याशी एकरूपताच तेवढी मागतो."

हे बरये.. माझी प्रतिक्रिया.

म्हंजे जन्मोजन्मी मस्त सुखं भोगल्यावर मग सुखाचा पण कंटाळा आला म्हणून मोक्ष?
म्हंजे मोक्ष मिळवण्यासाठी सुखं उपभोगून घ्या आधी, (ओशोचा संदेश तर नव्हे?).
चांगले काम केल्यावर त्याचा मोबदला म्हणून देवाकडे अपेक्षा करणे हेपण एक दुष्टचक्र?

हा मोक्ष म्हंजे नक्की काय फंडा आहे राव?
लैच कठीण आहे समजणे.. पण चला १०-१२ वर्षापूर्वी हे कठीण कि सोपे ते पण समजत नव्हते, म्हंजे थोडी प्रगती आहे.

मी हा एपिसोड मिळवण्याचा प्रयत्न करतोय, किंवा हा मुचुकुंद-श्रीकृष्ण संवाद कुठेतरी मिळाला तर लई बेस.

Thursday, August 19, 2010

एका पॅच ची गोष्ट..

P E C F D आता हे वाचा E D F C Z P, प्रत्येक क्लिक गणिक छोट्या होणाऱ्या त्या अक्षरांच्या रांगांना कसून प्रयत्न करत वाचतोय. तिथल्या बहुधा इंटर्न असलेल्या डॉक्टरने फोन उचलला. माझ्याएवढाच, किंवा माझ्यापेक्षाही लहान असलेला इंटर्न. "Ma'am, new patient, shuttlecock injury. I checked his eye pressure, it's normal. Sight 6/6. I suspect internal hemorrhage", फोन ठेवून परत माझ्याजवळ येतो, "हम्म, ठेवा हनुवटी इथे, फोरहेड टेकवा समोर. सरळ बघा." त्या प्रकाश पुंजक्याकडे बघतोय. सकाळी कोर्ट वर टंच पोरगी बघून सुखावणारा माझा डोळा, आता अस्तित्वाची परीक्षा देतोय..
च्यामारी, ऐतिहासिक नाटकाचा अंक लिहिल्यासारखं वाटतय. जाउदे, कसेही लिहिले तरी पब्लिक वस्तारे घेउनच बसलीये.

थोड्या वेळाने मोठ्या डॉक्टर आल्या. एक्सामीनेशन चेयर वर बसून, डोळे किलकिले करत वर पाहिले. करारी व्यक्तीमत्व.. आल्याआल्या कोणीतरी जाहीर केले, डॉक्टरांनी "shuttlecock injuries" या विषयावर रिसर्च पेपर पब्लिश केला होता. त्या दुखऱ्या अर्धवट बंद डोळ्यालाही विस्फारायाचा मोह झाला. चायला, लोकं असल्या दुर्मिळ विषयावर पीएचडया करतात?
पीएचडया हा शब्द पीएचडी चे बोलीभाषेतले अनेकवचन आहे. आमच्या रशियन च्या बाईंनी एकदा बोलता बोलता सांगितले की दुसऱ्या भाषेतल्या शब्दांची प्रारूपं जेव्हा एखाद्या भाषेत प्रचलित होतात तेव्हा ती भाषा खरेतर समृद्ध होत असते. हे ऐकल्यापासून, मी भाषेवर उपकार केल्यासारखे पिझ्झे, सीड्या, पीएचडया असले शब्द होलसेल मध्ये वापरत असतो. मारुती चितमपल्ली यांच्यासारखे लाखभर नाही तर किमान शंभर तरी शब्द माझ्याकडून मिळतील मराठीला..

असो, तर त्या आल्या आणि त्यांनी फाडली.. आता इथे सगळे सांगून तुम्हाला करूण रसामध्ये न्हावू घालत नाही, नाहीतर थ्री इडीयटस् मध्ये दाखवल्यासारखा माझा ब्लॉग ब्लॅक अॅड व्हाईट व्हायचा. पण मला काय माहिती, थोडी मजाच वाटली त्यावेळी. त्या रात्री नीट विचार करत पडलो तेव्हा कुठे गांभीर्य लाक्षात आले. तर त्यांनी पटापट डोळे चेक केले. आणि इंटर्न डॉक्टर, त्याला आपण पिंटू डॉक्टर म्हणू, त्याच्याशी हितगुज करून प्याच लावावा लागेल उजव्या डोळ्याला असे सांगितले. एव्हाना कोणीतरी शटलकॉक लागलेला पेशंट आलाय हि बातमी हॉस्पिटल मध्ये पसरली, आणि बाईंचा रिसर्च सब्जेक्ट आला म्हणून तीन चार इंटर्न डॉक्टर त्या इवल्याशा केबिन मध्ये जमा झाल्या. उत्साह असा की जणू कितीतरी वर्षांनी गोकुळात कृष्ण आला की काय. प्रत्येकीने ती टॉर्च वाली दुर्बिण घेवून माझ्या उजव्या डोळ्याला लावली. खचाखच फ्लॅश डोळ्यात. वाटले, असा कोणी मुन्नाभाई यावा आणि म्हणावे "ये तुम्हारा सब्जेक्ट नहि, इसको भी दर्द होता है".. पण आमची एकमात्र आशा, आमचे मुन्नाभाई मुस्तफा, त्यांच्या काल्पनिक केशसाम्भारातून हात फिरवण्यात मग्न..

पॅच तर पॅच, तेवढीच जुनी हौस तरी होईल, ही वेडी आशा तो पॅच बघूनच धुळीला मिळाली. मोतीबिंदूच्या ऑपरेशन नंतर लावतात तसा कापसाचा बोळा.. म्हंटले हायरे.. मोठा धीर करून मोठ्या डॉक्टरांना विचारले, "डॉक्टर, don't you have that fancy kind of eye-patch?" पलीकडून तेवढ्याच तुच्छपणे प्रतिप्रश्न.. "fancy eye-patch?", "ओहो, you want Pirate eye patch, Pirates of Caribbean??" इति पिंटू डॉक्टर. "नाही नाही.. वॅल्क्युरी मधल्या टॉम क्रुझ सारखा" हे वाक्य घशातच विरले, मोठ्या डॉक्टरने बघितलेच अशा नजरेने. "we don't have those patches", समोरून थंड उत्तर. मी आपले उगाच सावरण्यासाठी.. "I was just kidding, hehe, hehe" म्हणत गुमान तो बोळा लावून घेतला डोळ्यावर.

तर, मी केळकर हॉस्पिटल मध्ये पोहोचलो कसा? हे सगळे शनिवारी १४ ऑगस्ट ला झाले. मी, मुस्तफा, निखिल आणि त्याचा मित्र पंकज असे चारजण COEP मध्ये बॅडमिंटन खेळायला आलो होतो. इथे आणखी काही परिच्छेद लिहून तुम्हाला बोर करण्याऐवजी या घटनेचे रेकॉर्डिंगच पाहूया. कॅमेरा यथातथाच असल्याने काही डीटेल्स गळाल्या आहेत, समजून घेणे..

जसे मला लागले, तसा कोर्टवर आडवाच झालो. डोळा प्रचंड दुखत होता. आमचा दीड तास चाललेला खेळ तिथेच संपला, आणि खाली आलो. वारंवार उजव्या डोळ्याने दिसतंय का याची खात्री करत होतो. कॅंटीन मध्ये बसल्यावर प्रकरण सोपं नाही याची जाणीव झाली. इकडे निखिल म्हणे, "एका फटक्यात गार होणे, याचं भारी उदाहरण आहे हे", मनात म्हंटले कुणाला कुठल्या म्हणी कधी कळतील याचा भरवसा नाही. पंकज सॉरी, सॉरी म्हणत होता, त्याला म्हटले, "भाऊ, मी रोज ४६ किलोमीटर ट्रांस-पुणे रोड, म्हणजे हडपसर-रेसकोर्स-पुणेस्टेशन-विद्यापीठ-औंध-रहाटणी ये जा करतो, काहीही होऊ शकते, त्यामुळे तू काही वाटून घेउ नकोस. चालायचेच.." त्याला असे म्हंटले खरे, पण हे प्रकरण कुठवर चालणार याची कल्पना नव्हती.
आमचे टीम-लीड कम मित्र मुस्तफा यांच्या गाडीवर बसून तडक केळकर हॉस्पिटल गाठले. स्वागतिकेच्या जवळचा बेंच पकडून एका डोळ्यावर रुमाल धरून बसलो. मुस्तफा माझा केस पेपर काढत उभा. स्वागतिकेने, नको यार, स्वागतिका वगैरे शब्द वापरला तर कुठल्या तरी बीच रिसॉर्ट वर चेकइन करतोय का काय असे वाटते.
तर रिसेप्शनिस्ट: पेशंटचे नाव?
मुस्तफा: आशिष शेटे.
रिसेप्शनिस्ट: वय?
मुस्ताफा: (माझ्याकडे बघून) कितीयेरे? (उत्तराची वाट न बघता) २६.
मी: अर्रे...sss २५.
रिसेप्शनिस्ट गोंधळात. डेस्क जवळच्या पब्लिक मध्ये खसखस.
रिसेप्शनिस्ट: फोन नंबर?
मुस्तफा: हा.. नाईन झीरो, फोर नाईन.. (माझ्या चेहऱ्यावरचे काळजीचे भाव बघून मला इशारा करतोय..मी पण इशार्यानेच सांगितले की तू मार्केटिंग वाल्या लोकांना नाही कटवत आहेस..)
मी: अर्रे...sss
(रिसेप्शनिस्टच्या गोंधळात भर, आता चिडली..)
रिसेप्शनिस्ट: हे बघा इमर्जन्सी मध्ये आम्हाला लागू शकतो नंबर, व्यवस्थित माहिती द्या पाहू..
मग मीच सांगितला नंबर.

इकडे मला मुस्तफा आणि तिकडच्या लोकांना पाहता येत होते पण उजवा डोळा बंद असल्याने निखिलच्या बाजूने नुसताच फिदीफिदी चा आवाज. आणि मग मला लगेचच बोलावणं आलं आणि मी त्या चेकअप रूम मध्ये दाखल झालो.

डॉक्टरांनी दिलेले प्रिस्क्रिप्शन घेवून बाहेर पडलो आणि मुस्ताफाने मला पार घरी आणून सोडले. एका डोळ्यावर तो बोळा. दोस्ती मधले "चाहूंगा मै तुम्हे शाम सवेरे" गाणे बॅक्ग्राउंड ला वाजतंय असा भास झाला.
नंतरच्या दोन दिवस माझी वाहतूक करण्याचे काम अमोल ने केले. १५ ऑगस्ट च्या दिवशीपण पिंटू डॉक्टर हॉस्पिटलात इमर्जन्सी सेवेसाठी. त्याचे कौतुक वाटले. त्या दिवशी दोनच डॉक्टर होते. त्याने सीनिअर्स शी बोलणी करून नवी औषधे लिहून दिली.
म्हणजे या लोकांना सुट्टी नाहीच.

मला नेहमीच या डॉक्टर जमातीबद्दल कुतूहल मिश्रित आदर वाटतो. आणि NGO मध्ये काम करणाऱ्यांबद्दल तर जास्तच. हे लोक तुफान काम करतात. निराश मने आणि कंगाल जर्जर शरीरे बघतात, तरी यांना frustration येत नाही. कामाचा लोड असूनही कधीकधी हसताना पण दिसतात. यांना कधी "आपल्या आयुष्याचा अर्थ काय" असले फुटकळ प्रश्न पडत नाहीत का?
नाहीतर आम्ही.. दर शुक्रवारी संध्याकाळी आपापला बँक बॅलंस चेक करून रात्री शिवार मध्ये किंगफिशर (सोडा.. गैरसमज नको) रिचवण्यास तयार. आणि सोबतीला "आपल्या आयुष्याचा अर्थ काय" हा प्रश्न चघळायला. "साला ब्रेक पाहिजे", "हे काय काम आहे", "बॉस, ऑनसाईट कधी मिळणार?", "कंटाळा आला जाम राव" ही रडगाणी आहेतच.
तर त्यामुळे मला अलीकडे डॉक्टरांचा जास्तच आदर वाटायला लागलाय. आपल्या देशाची आता काही स्थिती आहे, ज्याला आपण सोयीसाठी सिस्टीम म्हणू.. आणि अराजक यांचामध्ये या समर्पित डॉक्टरांची फौज आहे.

या आठवड्यात बऱ्याच दिवसांनी अगदी नाईलाजाने बसमधून ट्रांस-पुणे मार्गावर प्रवास केला.. मला PMT ने प्रवास करायला आवडत नाही, कोणी म्हणेल PMT नव्हे, PMPL.. मी म्हणतो काय उजेड पडला नाव बदलून.
हा तर, मला PMT ने प्रवास करायला आवडत नाही, का..
१. या गाड्यांचे सीट मला बसता येणार नाही असे बनवले आहेत. त्या सीटमध्ये बसल्यावर मला सरळ बसता येत नाही.
पुण्यातले लोक ठराविक उंची नंतर वाढू शकत नाहीत, असा शोध PMT बनवणार्यांनी लावला होता, आणि आजही त्याच आराखड्यावर बस बनवल्या जातात.
२. बसच्या डाव्या बाजूला ठळक अक्षरात "महिलांसाठी" लिहिलेले असतानाही काही महाभाग तिथे बसलेले असतात. त्यात तरूण पब्लिक जर दिसले तर मला लैच कसेतरी वाटते.
त्यामुळे माझ्यासाठी PMT वर्ज्य.

आज या शटलकॉक च्या घटनेला १ आठवडा झाला. आज परत तपासून आलो. डॉक्टर म्हंटले नॉर्मल आहे. बोळा-प्याच कधीच काढलाय. ड्रॉपस् चालू. परत पंधरा दिवसांनी बोलावलंय. आज अमोलने फोन केला, तेव्हा परत "चाहूंगा मै तुम्हे शाम सवेरे" गाणे बॅक्ग्राउंड ला वाजतंय असा भास झाला. या घटनेने काही धडे दिलेत, सगळेच लिहायचे तर नवीन पोस्ट टाकावा लागेल, पण आपण आयुष्य फार गृहीत धरतो, याची जाणीव झाली, ती किती दिवस राहतीये हि गोष्ट अलाहिदा.. मुस्तफा, अमोल आणि निखिल यासारखे मित्र कमावणे पण एक अचिवमेंटच.
बाकी परत लिहितो, असले TP पोस्ट टाकून लेखकू व्हायचे भिकारडोहाळे लागणार नाहीत याची खात्री आहे, कारण आपली ग्यांग इंसेप्शन वगेरे करायच्या भानगडीत पडत नाही, डायरेक्ट लाथ मारून स्वप्नातून बाहेर काढते हे माहितीये मला.. :)

Friday, July 23, 2010

Tere Bin Laden

अप्रतिम लादेन!

माझ्या बहिणीच्या वाढदिवसाचे.. म्हणजे ९/११ चे अफगाणिस्तान आणि इराकवरच नव्हे तर तुमच्या माझ्यावरही परिणाम झाले. गोऱ्यांच्या उडालेल्या घाबरगुंडीमुळे काही जणांना विसा मिळवण्यात अडचण आली तर काहींना मिळालाच नाही.. (बेंडाळे, टाके उसवतील दमाने घ्या..). म्हणूनच विसा मिळवण्यासाठी हिरोने केलेल्या या सर्व खटाटोपांचे कौतुक वाटते. लादेन सारख्या दिसणाऱ्या नूरा कोंबडीवाल्याचे हाल पाहून हसता हसता पुरेवाट होते. कमी बजेट मधेही "technically correct" राहिले तर बाकी काम डिस्कवरी च्या फ्रेम्स वापरून पण होते हे लैच भारी.. बाकी अटकेपार झेंडे लावल्यानंतर पहिल्यांदाच पाकिस्तान मध्ये मराठी accent गेली असेल.. hehe..
हा सिनेमा बघून "Burn After Reading" ची आठवण झाली, फुल्ल वेड्यांचा बाजार.. मजा आली पण..
पिक्चर संपल्यावर या विसा प्रकरणावरून मलापण उगाच आपला डायलॉग मारावा वाटला.. "माय नेम इज 'आशिष शेटे', अॅन्ड आय अॅम नॉट अ टेररिस्ट"..
कुणाल, सुहास.. बेंडाळे तिकडे लोळत असतील तर त्यांना उठवा.. :D :D

Thursday, July 22, 2010


Went to watch Inception today-
On a rainy day with no hope of reaching office in time, the first thing came in my mind was few pending errands, but as I approached E-Square couldn't help and got ticket of Inception 11.45 at about 11.55AM. Sure I lost first 10 minutes, nevertheless the big task is complete now.
With memories of Vanilla Sky which has same concepts, I was hoping that this movie would spare me from further brain damage. Till interval it was more like explaining the background of what I was going to see in the later half. Expectations were high and in those 5 minutes I got in the interval I wikied about what I had seen upto that point. I am not going to spoil the fun of this movie, but here is the description what happened with me after I left the cinema hall.

My bladder was fully stressed, don't know whether because of the 5 minute wiki in the interval or the tensed action-packed second half. I pulled 1st door while coming down from the backstairs, it was locked. I followed crowd and went to second floor tried again and this time the door opened. I went to the washroom to evacuate my bladder..(what else is heaven). I again went from the same door to go into the parking lot, but there was no one by that time. As I went downstairs, I noticed that exit door was closed. I started wondering how everyone got out so quickly. I went upstairs again to look for other exits. I entered the cafeteria and started looking for staircases which would take me outside, but after checking the whole floor I couldn't locate any staircase. I observed the faces of people around and thought how young they were, like I used to be when I was in college.
By the second round of the floor, I started thinking if it was my dream and if I had become a college goer in my dream. Those young faces could be just projections of my subconscious mind. I took control and tried to remember this place where I have already been several times. I went straight and found the staircase, came outside, got my bike and headed towards Aundh. I drove ridiculously fast as if I knew if I met with an accident, I was going to awake in reality, or I could just enter the limbo if I was in 3rd layer of my subconscious. It was only when Mustafa said that I had been assigned new bugs, I came to my senses again and started believing that "yeah that's real!".

My advice is- don't rush anywhere after seeing the movie, go to a coffee shop or grab a pizza, settle down think about your job, your EMIs, the bills you haven't paid yet and your mother's face telling you to be responsible for once..
I don't know how much I like Chris Nolan, but if ever they are going to write about me, I wouldn't mind if they write that I lived in the era of Christopher Nolan.

Before they haunt me, I am listing the key points in the film. These could be the clues to solve this riddle-
1. The vibration of train tracks- these are shown twice I guess.
2. What is the significance of Ariadne creating the mirror in front of mirror formation in second training session?
3. Jabbering of the restaurant waiter when Cobb asks for coffee - chase before meeting Yusuf. (The Pink Panther movie also has used this technique of disguising vital clues in such seemingly trivial multi-lingual conversation).
4. In final scene when Cobb sets the metal top (Mal's totem) spinning on table top, I could see that same Knife set was there on the table, and only that Knife was missing which Mal used to stab Cobb in limbo. Why is it so?
5. Why Mal was on the opposite window of the Hotel room in the anniversary suicide scene?
6. After two days since I watched the movie, my opinion is Cobb was the main "subject" of Inception and Mal was not dead at first place, also I think she was right while jumping off the hotel window that they were living in dream.

After Second watch- Here is my strong feeling
Finally seems I cracked inception -

Cobb was really stuck in his dreamworld as Mal was always trying to say.
What Mal was telling him was right, but he was so convinced that she was wrong and the dream world had become his real world.
Even the Totem couldn't do anything. (If we assume that Totem was always right, we cannot ignore that it wasn't his at the first place, it was Mal's).
Mal tried to convince him several times but failed.

To know how Cobb's dreamworld must had become his reality we have to listen carefully to the old man in Yusuf's lab. He makes comments on Cobb's addiction to be in dreams.
And also Yusuf explains how Dream becomes reality for some people.

Finally they (Mal, her father, Ariadne, Arthur, Eames, Yusuf, Fischer, Saito) decided to do Inception on Cobb.
To make this happen, Mal commited suicide in Cobb's dream and framed him in her murder charges, he fled without watching his children's faces. Cobb was filled with regret and guilt this time. The strong emotion was to see his children's faces and to go home. In a way Mal had successfully turned his lucid-sweet dream into a nightmare.

They started in the Jumbo jet with still dreaming Cobb (in real world). Then the whole movie including the point when they start on their project on the same setup in Jumbo jet (in Cobb's dream) happens in Cobb's dream. When Cobb and Saito waked up from Limbo, Cobb found himself on the same setup but the difference was that now it was reality. And there is no way for him to figure out the difference.
It is like Penrose stairs, starting and end are same. A paradox, but only a clever architect like Ariadne can design these type of layers.
Now, Cobb is in real world as it is as he thinks of his dreamworld. His dream world has been shattered and only emotion he now possesses is love for his children, that we can see by the fact that he completely ignored the top. We can assume that he had been freed from the addiction of his dreamworld as the team had managed to wash out the difference between his dreamworld and reality.

By this logic, there is actually no charges against Cobb, and Saito doesn't need to do anything.. anyways one phone call and cleared from Murder charges looks rather unconvincing.

Here it could be noticed that inception is not planting idea it could be it's literal meaning- beginning, making his dreamworld's start point as start point of reality.

Other Points -

1. They start from Sydney to reach Los Angels in 10 hours.
10 Hours in reality is equivalent to a week in 1st level.
Consider they spend 2 hours in 1st level (say 1st combat and Yusuf drives for say 1 hour).
But when they wake up, it's almost 10 hours, because there were only 20 minutes to land in Los Angels.

So, the entire team except Cobb and Saito spend 1 week in 1st level?
Cobb and Saito spend years in limbo (Almost 8 hours of reality)?

Or they really spent few minutes of reality in the (fake) inception of Fischer and other time was consumed by setting things up for Cobb in his dream world.

2. In Hospital level (3rd level), Ariadne tells Cobb about the way to break into the maze. And then he tells to Saito. That means Mal should have found the same way. But Mal comes from another way to kill Fischer. This means that Ariadne deliberately had put Mal's projection there to take Cobb in limbo.

3. Dialog between Cobb and His Father in Law (M. Caine)
- Cobb describes the excitement of the job of being an architect.
One can build cathedrals, entire cities. That means he has already done that. And he built it using his memories. That's why he is stuck in there.

In second training session also, Ariadne taunts him that he did build his dreams based on his memories.

- M. Caine also asks him to come to reality - a futile attempt.

- Why would a veteran professor recommend his brightest student to work with some fugitive, in a dangerous circumstances. Especially when authorities are hunting for him?

- When asked by M Caine that why doesn't he build the layers for his project by himself, he tells that Mal wouldn't let him do that. Because she always wanted him to come to reality and not dwell in his dream land.

Tuesday, June 15, 2010

Mumbai Pune Mumbai Review

आज मुंबई पुणे मुंबई पाहिला.
दशकांपासून पुणे मुंबईचे तुझं माझं जमेना तुझ्यावाचून करमेना अस्सं काही नातं आहे.
या पिक्चर मध्ये पुण्याचा 'स्वाभिमान' आहे आणि मुंबई चा 'तिखटपणा' आहे, पण कुठेही उपदेश देण्याचा प्रयत्न नाही, फ़क़्त या नात्याच्या आनंदाची उधळण आहे. त्यामुळे अवघा ९० मिनिटांचा हा सिनेमा भाव खाऊन जातो. स्वप्नील जोशी तुफान.. मुक्त बर्वे खरच "भारी" दिसते.. खूप हसलो..कर्कश्श पार्श्वसंगीत सोडून सगळे गोड गोड. विषयात जाम पोटेन्शिअल आहे अजून, दुसरा पार्ट आला तर मजा येईल.. :D
नक्की बघा..
Alka - 2.30PM, Nilayam - 3.30PM, Mangala - 2.30PM and in other multiplexes.

Rajneeti Review

राजनीति बघितला..
मोठ्ठा कॅनवास, बांधीव पटकथा, उत्तम अभिनय.
महाभारताचे आधुनिक रूप दाखवणे हे किती अवघड आहे, पण जमलय. प्रकाश झांचे सिनेमे भारीच असतात, इथे त्यांनी फुल जीव ओतलाय. निर्मितीमूल्य उच्च म्हणजे नावं ठेवायला जागा नाही इतकी उच्च आहेत. मला सर्वात जास्त काय आवडले असेल तर sound mixing.. लैच भारी आहे. तीन तास बसणे थोडे जीवावर येते. पुढाऱ्यांपेक्षा कोणीच मोठे नाही आणि पोलीस आणि न्यायव्यवस्था त्यांच्या हातचे खेळणे आहेत, हे मात्र बोचते..(ही उणीव काढण्यासाठी गंगाजल बघा, अशी साईडनोट टाकायला हवी, नाहीतर लै डिप्रेसिंग वाटू शकते). मला बऱ्याच जणांकडून निगेटीव कॉमेंट्स आल्या होत्या या पिक्चर बद्दल, पण हा सिनेमा नक्कीच वाईट नाहीये. तीन तास असतील घालवायला, आणि सिरीअस विषय कठीण नसतील पचवायला (यमक जुळवले :D) , तर जा बिंधास्त बघा..