Memory Vials

January 2016 बेल्जियम ला जायचेच असे काही ठरवले नव्हते. SAP परीक्षेची डेट तिसर्यांदा पुढे ढकलली तेव्हा ३ ऑप्शन होते. पोलंड, फ्रांस आणि बेल्जियम. ऑस्ट्रिया मध्ये परीक्षेचे केंद्र असूनही तिथे वेळ घेता येत नव्हती कारण जो कोर्स मी डूइसबुर्ग विद्यापीठातून केला होता त्यांचे काही नियम होते. पोलंड ला जायला बरीच कटकट होती. रायनएयर चे पर्याय शोधताना लक्षात आले की स्लोवाकिया मधल्या ब्रातीस्लावा  (Bratislava) शहरातून ब्रसेल्स ला जायला स्वस्त फ्लाईट आहेत. ब्रसेल्स ला दोन विमानतळ आहेत. एक मुख्य ब्रसेल्स आणि दुसरा शार्लरोय (Charleroi). ४१ युरो मध्ये रिटर्न फ्लाईट मिळाल्यामुळे लागलीच बुक केले. नंतर ८ जानेवारी ची परीक्षेची डेट घेतली. हे साधारण १०-११ डिसेंबर च्या दरम्यान केले. रिटर्न डेट १० जानेवारी होती. ब्रसेल्स पण पाहून होईल हा उद्देश. नंतर डीटेल मध्ये प्ल्यान करताना लक्षात आले की शार्लरोय ब्रसेल्स पासून ६० किलोमीटर आहे आणि तिथून ब्रसेल्स ला जाण्यासाठी शटल्स असतात. त्याचे भाडे १४ युरो. एक आठवडा आधी केले असते तर ५ युरो पडले असते. ऑस्ट्रिया मध्ये OEBB ट्रेन सर्विस आहे. त्यांचे वि...

The brave and openhearted king Ram becomes Lord Ram, Shrewd strategist, and warrior Krishna becomes Lord Krishna, and Humanitarian and benevolent Jesus becomes a son of god. Some fly on a winged horse to heaven, some walk on the water, Shivaji's vision and valor are attributed to the divine sword given to him by the goddess and some try to build the temple of Dr. Ambedkar - one of the best leaders of 20th century. Humans have this habit of idealizing someone to the extent that after some generations that someone is deemed as either god or saint. Once someone is declared a god, or saint, whatever he has done in his lifetime becomes supernatural and the masses are relieved of the responsibility to walk the path these great people had once taken. Though unknowingly, we always want to attach some miracles to the extraordinary lives of our heroes so that our own failures and immorality can be rationalized. We should look at these people as people, not gods. This is important be...

लहानपणी हे गाणे कधीतरी रंगोली मध्ये पहिल्यांदा पाहिले. विचित्र आकाराच्या होडीचा नावाडी उभ्याउभ्या गाणे म्हणतोय, झीनत त्याचा अर्थ सांगतीये आणि अमिताभ तिला "गाके सुनाओ" असं म्हणतो आणि ती जास्त आळोखेपिळोखे न घेता डायरेक्ट गायला चालू करते हे मला कैच्या कै वाटल्यामुळे मी कधी या सुमधुर गाण्याचा परिपूर्ण आस्वाद घेतलाच नाही. पण आता दिवसातून ४ वेळा हे गाणे तरी पाहतोय, ऐकतोय. याचे कारण म्हणजे व्हेनिस याची देही याची डोळा पाहिले आणि ने राहवून या शहराचे पहिले स्वप्न दाखवणार्या या गाण्याची आठवण आली. पोलंडमधून इकडे ऑस्ट्रियामध्ये काप्फेनबेर्ग ला आल्यापासून इटली चे वेध लागले होते. इतिहासाच्या पानापानातून पाहिलेल्या रोमन साम्राज्याची, रेनेसांस च्या धुरंधरांची कर्मभूमी, जगप्रवासाचा पुस्तकातून मानाने डोलणारा पिसाचा मनोरा आणि कितीतरी सिनेमांमधून चित्रित झालेले व्हेनिस. इटली म्हणजे वर्तमानात जगणारा इतिहास आहे. याची प्रचीती घ्यायची सुवर्णसंधी आली या महिन्यात. मागल्या कंपनीत सोबत असलेल्या वज्रदेहीचा (आव्वाज आहेका याच्या नावासमोर कुणाचा) मेसेज नोव्हेंबर च्या सुरवातीला व्हॉट्सअॅप वर धडकला. वज्...

As a child, my reading primarily consisted of short stories, comics, and articles in Diwali magazines, GK books, and mythology. However, I soon realized the stark difference between reading those materials and delving into a complete novel. This realization struck me at the age of 19, prompting me to venture into the global arena of literature. I made a conscious decision to read English novels instead of their Marathi translations, my mother tongue. While Marathi literature boasts a vast collection of quality works, I sought more than mere entertainment from books. I yearned to observe and experience the lives of people worldwide, while also honing my linguistic skills in other languages. Given that English serves as a professional language in India and many parts of the world, it seemed like the logical choice. Like another user on Quora mentioned, the first book holds a special place in one's heart. For me, it was Sidney Sheldon's 'Nothing Lasts Forever,' my inaugu...

जास्त गाजावाजा केलेले पिच्चर पहिल्याच दिवशी पाहायचे म्हणजे मोठी रिस्क असते. मी सहसा त्यांच्या वाट्याला जात नाही. पण लडिवाळ आग्रह मोडू नये असा एक नियम असल्याने.. (म्हणजे असे कितीसे प्रसंग येतात हो.. नाहीका?) मी घेतली रिस्क. आणि पाहिला "गोलीयोंकी रासलीला: राम-लीला" असे अवघडलेले नाव झालेला सिनेमा. आता सर्वात महत्वाच्या प्रश्नाचे उत्तर- रामलीला असे साधे सुंदर नाव बदलायला लागण्याएवढे काही या पिक्चर मध्ये काही वाईट आहेका? की हा उगीच आपल्या उपटसुंभ संस्कृतीरक्षकांचा निव्वळ उथळपणा? काल हापिसात जेव्हा याच्यावर खलबत चालू झाले तेव्हा मी उसळून म्हणालो होतो की "कलाकृती कशी असावी आणि त्यात काय टाकावे याचे लायसेन्स देण्याएवढा हिंदू धर्म तालिबानी झालाय का?" (टाळ्या.. शिट्ट्या.. धन्यवाद!) मी माफी मागतो त्या उपटसुंभ संस्कृतीरक्षकांची. बिचारे, त्यांनी हा पिच्चर रीलीस होऊ दिला यात उलट आपल्या हिंदूधर्मीयांची अफाट क्षमाशीलता दिसून येते. फक्त नावावर भागवले? वाह.. वाह.. पिच्चर च्या पहिल्या पंधरा मिनिटात हनुमान आणि कृष्णाच्या वेशभूषेतले एक्स्ट्राज् साउथ इंडियन स्टाईल राडा डांस...